كه سفري در جاده ي عشق باشد.
زندگي،سفراست.
كساني كه جايي در گوشه و كنارها اتراق مي كنند

زندگي را مي بازند.
انسان بايد آواره و پرسه زن باشد،
انسان بايد خانه به دوش باشد؛
هر جا كه اُتراق شود، زندگي در آن جا مي ميرد.
 
" مسيحا برزگر"

سعادت عاشقانه زيستن، تنها نصيب کساني مي شود که شجاع،بي باک و پردل وجرات اند.

زيرا اين سعادت هنگامي سراغت را ميگيرد که به آن سوي شناخته ها ،

به اقليم ناششناخته ها سفر ميکني.اين سفر،مستلزم شجاعت است.

اگر در شناخته ها محصور شوي،

زندگيت يکنواخت و ملال آور ميشود.

زندگي يکنواخت به تدريج گيرنده هاي تو را کورو کرخت ميکند.

ماندن و در جا زدن در شناخته ها،

دل را ميميراند،بصرت را ميستاند،

گوش ها را سنگين ميکند

و به زبان قفل ميزند.

آگاهانه از اقليم تکرار شناخته ها خارج شو

و به ساحت ناشناخته ها سفر کن.

....

....

به ياد داشته باش؛

تا آمادگي خطر کردن را نداشته باشي،

طعم سعادت عاشقانه زيستن را نمي چشي.

خطر کن.زيرا زندگي شيوه ديگري را نميشناسد؛

زندگي را شجاعانه بايد زيست.

احساس خوشبختي تابعي است از شجاعت.

.......

شجاعت آن نيست که از آدمهاي شجاع تقليد کني،

بلکه آنست که به شيوه خود زندگي کني

و بهاي آن را نيز بپردازي.

حتي اگر بهاي به شيوه خود زيستن، خود زندگي باشد ،باز ارزش آنرا دارد.

زيرا در چنين شيوه زيستن است که روح به دنيا مي آيد.

......

                                                                                         مسيحا برزگر

خدا يکي ست.

زيرا اگر دو تا بود،

آنگاه يگانگي وجود نداشت.

راه و رهرو و منزل نيز يکي اند.

زيرا خدا همه چيز را از خود سرشار کرده است.

هم راه اوست،هم رهرو و هم منزل.

طالب اوست

و مطلوب نيز.

اگر خواهان آني که به مطلوب واصل شوي، 

دست از طلب بدار.

شنا نکن.

شناور باش.

خود را به رود اراده او بسپار.

بي ترديد ، تو را سبکبال و آسوده ،

به دريايت ميرساند.

اهالي خداوند،

در حضور او،

شرم ميکنند

و خود را،

بي اختيار به دستان لطيف او ميسپارند.

مادر موسي ، موسي را در دريا رها نکرد،

بلکه در چشمان خيس خداوند رها کرد.

به هستي اعتماد کن؛رسيده اي.                                    

                                                                                       مسيحا برزگر